Διαφωνούσα με τον όρο “νοικοκυραίοι” που στρεφόταν εναντίον μιας γενικής ομάδας ανθρώπων, σχετιζομένων με τη δολοφονία του Ζάκ. Έλεγα, δε μπορεί να στοχοποιούμε ανθρώπους της κοινωνικής κανονικότητας, που περιλαμβάνει εργασία και οικογένεια.

Ομως δεν είναι αυτή η ερμηνεία της χρήσης του όρου. Αντιλαμβάνομαι πώς ο όρος “νοικοκυραίοι” περιγράφει ανθρώπους που ζώντας οι ίδοι μια ορθοκοινωνική ζωή, θεωρούν πως τα άτομα του (ορθοκοινωνικού) περιθωρίου καλό είναι να πεθάνουν. Πώς ο θάνατός τους είναι κάτι ασήμαντο, ίσως και ευεργετικό για την κοινωνία.

Αλλά δεν ειναι πετυχημένος ο όρος, και δε συνάδει η συγκεκριμένη χλευαστική λέξη στο σημαινόμενο που οφείλουμε να καταδικάζουμε. Διότι άθελα συμπεριλαμβάνει και ανθρώπους που δεν ακολουθούν στου “κακού τη σκάλα” τους φασίστες – φονιάδες υπερασπιστές της κοινωνικής κανονικότητας. Συνολίζει ανθρώπους ως μη όφειλε. Και εμμέσως βάλλει και κατά της ορθοκοινωνικότητας ως ελεύθερης και ακίνδυνης επιλογής, εισάγοντας ύπουλα στην δικαιολογημένη αγανάκτηση κατά του φασισμού, και την ιδεολογία της αντικανονικότητας, υπονομεύοντας την κοινωνική συνοχή, στοχοποιώντας άφταιγους συνανθρώπους μας,  και διαιρώντας το ενιαίο μέτωπο που οφείλουμε να σχηματίσουμε ενάντια του φασισμού.

Ο όρος που συνάδει στο φαινόμενο που θέλουμε να στηλιτεύσουμε, είναι απλά ναζιστές ή “κοινωνικοί δαρβινιστές” . Ας μη ξενίζει ο όρος με τη σκληρότητά του, διότι όπως περιγράφεται, ταιριάζει απολύτως με όποιον επιθυμεί το θάνατο ανθρώπων του περιθωρίου:

[…] ανθρώπων που οι Ναζί θεωρούσαν γενετικά εκφυλισμένους και οι οποίοι ως εκ τούτου συνιστούσαν επιβλαβή επιρροή στην υγιεινή της φυλής ως σύνολο: άνθρωποι με φυσικές και νοητικές δυσκολίες, επαγγελματίες ή κατά συρροή εγκληματίες και άτομα που παρορμητικά επιδίδονταν σε κοινωνικά «αποκλίνουσες συμπεριφορές» όπως οι Ναζί τις αντιλαμβάνονταν, συμπεριλαμβανομένων των αστέγων, των φερόμενων ως ελευθέρων ηθών γυναικών, των ανθρώπων που αδυνατούν να διατηρήσουν μία δουλειά, ή των αλκοολικών, μεταξύ άλλων.  πηγή

και παρακάτω διαβάζουμε:

η ναζιστική ιδεολογική έννοια της φυλής κατηγοριοποιούσε τους Εβραίους ως τον πρώτο σε προτεραιότητα «εχθρό», στοχοποιούσε και άλλες ομάδες για δίωξη, φυλάκιση και εξόντωση, συμπεριλαμβανομένων των Ρομά (Τσιγγάνοι), των ατόμων με αναπηρίες […] Οι Ναζί επίσης αναγνώριζαν ως εχθρούς και απειλή για την ασφάλεια […] ομοφυλόφιλους και όσους χαρακτήριζαν ως «ακοινώνητους» […] επειδή κάποια πλευρά της συμπεριφοράς τους δεν εναρμονιζόταν με τα κοινωνικά πρότυπα της ναζιστικής αντίληψης. Μεθόδευσαν την εξόντωση των γηγενών αντικομφορμιστών και επινοημένων φυλετικών απειλών μέσα από μια αέναη διαδικασία κάθαρσης της γερμανικής κοινωνίας. (πηγή: ο.π.)

Όσους οι σύγχρονες ανθρωπιστικές θεωρήσεις αντιλαμβάνονται ώς άτομα που οφείλει η κοινωνία να προστατεύει (άστεγους, ναρκομανείς, αλκοολικούς και εν γένει αποκλίνοντες), η ναζιστική ιδεολογία στοχοποιούσε ώς απειλή για την κοινωνική ευημερία, και μεθόδευε την εξόντωσή τους.

Σε τίποτα δε  διαφοροποιούνται οι σημερινοί που θεωρούν το θάνατο των “περιθωριακών” ώς ευλογία. Είναι παλιοί, κακοί ναζιστές. Ας μην ευπρεπίζουμε τον όρο. Δεν είναι νοικοκυραίοι, είναι ναζιστές. Με τη βούλα.