Οι vegans καταρχάς δεν ειμαστε μία ενιαία πληθυσμιακή ομάδα, αλλα αρκετά ετερόκλητη. Ειμαστε κινημα, οχι ιδεολογία. Όμως η λογική πίσω από την επιθετικότητα που βγάζουν ορισμένοι απο εμας, είναι πως το να τρως ένα συναισθανόμενο πλάσμα και να συμμετέχεις στο βασανισμό του δια των χρημάτων που δίνεις στο Χασάπη, δεν αποτελεί ακριβώς μία ουδέτερη επιλογή του τύπου κιθαρίστας ή ντράμερ

Έρχονται λοιπόν οι πιο θυμωμένοι από εμάς και λένε πως η επιλογή σου έχει ένα θύμα… και εμείς είμαστε εδώ για να στηρίξουμε τα δικαιώματα αυτών που δεν έχουν φωνή.

Γιατί αλλιώς θα ήταν εντελώς παράλογο πραγματικά , αν π.χ. αυτοί που τρώνε φασόλια γίνονταν επιθετικοί με αυτούς που τρώνε ρεβυθια. Δεν είμαστε διατροφικοί οπαδοί ή χούλιγκανς.

Στην περίπτωσή μας οι θυμωμένοι vegans γίνονται επιθετικοί γιατί θέλουν να προστατέψουν από την κακομεταχείριση συναισθανομενα πλάσματα …δηλαδή τα ζώα “παραγωγής”.

Εκφράζουν την αγανάκτηση τους, εκφράζουν τον πόνο και την οδύνη τους, για αυτό το κακό που συνεχίζεται. Και ποιος άραγε δε στεναχωριέται όταν βλέπει για παράδειγμα τα κοτόπουλα στοιβαγμένα σε άθλιες συνθήκες καθ’ όλη τη διάρκεια της μίζερης ζωής τους;

δίκαιος οἰκτίρει ψυχὰς κτηνω̃ν αὐτου̃

Ναι μεν υποστηρίζω τον μη επιθετικό βιγκανισμό και το να ρίχνουμε γέφυρες προς τους παμφάγους, αλλά κατανοώ και την οργή των θυμωμένων vegans.