Καμμιά φορά οι Χριστιανοί νιώθουμε ότι οι άλλοι μας εγκαταλείπουν, απο τότε που πλησιάσαμε το Χριστό. Μας ειρωνεύονται, διαφοροποιούνται απο εμάς.

Πρέπει να αναρωτηθείς όμως -αν σου συμβαίνει κάτι τέτοιο- ποια είναι η αιτία. Μη βιαστείς να νιώσεις “μάρτυρας”!

Τσέκαρε μηπως σε εγκαταλείπουν οι άλλοι διότι εγινες ψεκασμενος συνωμοσιολογος φανατικος χριστιανοταλιμπαν πρηχτης, εισαγγελεας, που απωθει τους παντες 😅

 
Ολα θελουν διακριση. Αν οι αλλοι ξαφνικα με το που εγινα εγω πιο συνειδητος Χριστιανος, με αποφευγουν, πρεπει να δω
 
* μηπως τους κανω κήρυγμα και τους επικρινω;
* μήπως παριστανω τον καλο και αγιο;
* μήπως θεωρώ ότι εμείς ειμαστε οι σωσμένοι και οι άλλοι για την κόλαση;
* μήπως κοιτώ επικριτικά όποιον δεν νηστευει κλπ;
 
Αν όμως δε συμβαινουν αυτα, αν εγω προσπαθώ να είμαι ταπεινος, καλός, συμπονετικός, και οι άλλοι με μισούν με μίσος άδικο, τότε έχει δίκιο ο Παναγόπουλος που λέει ότι “Αν δεν αραίωσες τις φιλίες σου, αν δεν σε εγκατέλειψαν οι φίλοι σου, αν δεν άρχισαν οι άλλοι να σε ειρωνεύονται, τότε να ξέρεις ότι δεν έκανες βήμα στον Χριστιανισμό.
 
Διότι ο Χριστος μας προειδοποίησε:
  • Μακάριοί ἐστε ὅταν μισήσωσιν ὑμᾶς οἱ ἄνθρωποι, καὶ ὅταν ἀφορίσωσιν ὑμᾶς καὶ ὀνειδίσωσι καὶ ἐκβάλωσι τὸ ὄνομα ὑμῶν ὡς πονηρὸν ἕνεκα τοῦ υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου. Χάρητε ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ καὶ σκιρτήσατε· ἰδοὺ γὰρ ὁ μισθὸς ὑμῶν πολὺς ἐν τῷ οὐρανῷ· κατὰ τὰ αὐτὰ γὰρ ἐποίουν τοῖς προφήταις οἱ πατέρες αὐτῶν. (Λουκ. στ΄ 17)
  • Εἰ ἐμὲ ἐδίωξαν, καὶ ὑμᾶς διώξουσιν· (Ιω. ιε΄17)
  • Ιδοὺ οὗτος κεῖται εἰς πτῶσιν καὶ ἀνάστασιν πολλῶν ἐν τῷ ᾿Ισραὴλ καὶ εἰς σημεῖον ἀντιλεγόμενον. (Λουκ. 2,34-35).
Όταν ο άνθρωπος ταπεινά πλησιάσει το Θεο, αλλάζουν πολλα! Αλλαζουν ενδιαφεροντα, αξίες. Αλλάζει όμως και κάτι άλλο πολύ κρισιμο.
Ανάβει το Θειο φως σε μια ψυχουλα! και τοτε – μαντεψε. Οι καθημενοι εν χωρα και σκια θανατου, βλέπουν, διαισθάνονται, νιώθουν την αλλαγή στο “φιλαρακο” τους!
Και ελέγχεται η συνείδησή τους. Η ψυχη τους ακομα ειναι λασπωμενη, αμαρτωλη. Και ο “φιλαράκος” τους λάμπει, ειναι ασπιλος, φοράει τον καταλευκο χιτωνα του βαπτισματος!
Ταυτοχρόνως, ενοχλούνται και τα δαιμόνια, που ορίζουν τον κοσμικο και αγευστο Χάριτος, ανθρωπο.
Και αυτά πλέον, τον εκπειραζουν και του εμπνεουν εχθροτητα.
Δηλαδη εχουμε ενα πνευματικο φαινομενο: αναιτιολογητη εχθροτητα, αναιτιολόγητη οργή, του “κοσμικού” και κακοπροαίρετου, κατά του ταπεινού και απλού, χαριτωμένου Χριστιανού, εμπνεομένης της οργής αυτής απο φθόνο και απο τα δαιμόνια.