Ζούμε στιγμές πρωτόγνωρες για τη γενιά μας, με την απομόνωση, τον ιό, τους θανάτους εν καιρώ ειρήνης.  Σκηνές θρίλερ, ταινίας Αποκάλυψης, πληγές του Φαραώ. Ακούμε Κυβερνητικά και πρωθυπουργικά διαγγέλματα που δεν πιστεύαμε ποτέ ότι θα τα ακούσουμε εκτός Νetflix.

Ο κόσμος αλλάζει.

Οι άνθρωποι κρατούν αποστάσεις μεταξύ τους, τα επαγγέλματα γυρνούν γρήγορα στην απομακρυσμένη διαχείριση και εκδοχή τους. Ενας digital κόσμος που πλέον υλοποιεί την τηλεργασία, την τηλεδιάσκεψη και τηλεδιδασκαλία, περισσότερο απο ποτέ.

Δεν είναι ουτοπικό να υποθέσουμε ότι το ποτάμι δε θα γυρίσει πίσω. Ότι η πανδημία θα αλλάξει προς την κατεύθυνση αυτη την καθημερινότητά μας.

Αλλά το μεγάλο σοκ είναι η κατάρρευση των βεβαιοτήτων. Της επιστημονικής κατίσχυσης έναντι λοιμών και μεσαιωνικού τύπου επιδημιών. Η κατάρρευση της ασφάλειας. Η αλληλεγγύη μας -παραδόξως- εκφράζεται πιά με απομάκρυνση και απόσταση. Όσο πιό μακρυά είσαι απο τους άλλους, σε φυσική απόσταση, τόσο πιό αλληλέγγυος και κοινωνικά υπεύθυνος.

Ο άνθρωπος βιώνει για άλλη μια φορά στην ιστορία του, τη βουβή απόγνωση του αρχαιότερου εαυτού του, που ένιωθε εκτεθειμένος, αβοήθητος και μόνος απέναντι στα στοιχεία της φύσης. Το σόκ και το δέος ενός κινδύνου πολύ μεγαλύτερου από τον ίδιο. Την αίσθηση της απώλειας ελέγχου.

Είναι σκληρό ένα τέτοιο μάθημα. Μας διδάσκει την τρωτότητά μας, τη σχετικότητα των βεβαιοτήτων μας. Την αστάθεια της ύπαρξής μας. Μας ταπεινώνει, και δι’ αυτού μας κάνει σοφότερους. Μαθαίνουμε να ζούμε με τον κίνδυνο, βιώνουμε και στηρίζουμε θετικά την κοινωνική μας αλληλεξάρτηση, καθώς ο κίνδυνος υποχρεωτικά μας επιβάλλει να δράσουμε συλλογικά προκειμένου να επιβιώσουμε. Κατα μιαν έννοια, ο ιός χτυπά τον εγωϊσμό και την ατομικότητα, υπέρ μιας ενισχυμένης συλλογικής συνείδησης και δράσης.

Η κατάρρευση των βεβαιοτήτων, (πρέπει να) μας ενισχύει το αίσθημα της (παγκόσμιας) κοινότητας.

Και είναι ευκαιρία να ξαναδούμε κάποια πράγματα, για τις μέχρι τώρα “βεβαιότητές” μας, για την κτηνοτροφία, την περιβαλλοντική υποβάθμιση, τις κοινωνικοοικονομικές ανισότητες. Στην εποχή της παγκοσμιοποίησης, μεταδίδονται όχι μόνο οι ασθένειες των ανθρώπων και των ζώων, αλλά επίσης μετακινείται η φτώχεια, η μόλυνση και ρύπανση κατά τόπους, η σπανιότητα φυσικών πόρων.

Η ευκαιρία που κρύβει αυτή η κατάρρευση των βεβαιοτήτων βρίσκεται στην (αδήριτη) ανάγκη επανεξέτασης της πορείας μας στα βασικά ζητήματα που προαναφέρθηκαν, πέρα από εθνικούς εγωισμούς, σε πνεύμα οικουμενικό, με απόλυτη αλληλεγγύη μεταξύ των λαών. ” τίς ἀσθενεῖ, καὶ οὐκ ἀσθενῶ;” Περισσότερο επίκαιρο από ποτέ…