Έχει αποδειχτεί ότι η δυνατότητα αναβολής της ικανοποίησης σχετίζεται με υψηλότερα επιτεύγματα. Άλλωστε και η εμπειρία μας, απο ανθρώπους που παραδόθηκαν στις βραχυπρόθεσμες επιθυμίες τους, καταδεικνύει ότι είναι άνθρωποι εν πολλοίς αναξιόπιστοι, οχι ικανοί για έργα που απαιτούν συγκέντρωση και συστηματικότητα, με ρηχές ανθρώπινες σχέσεις.

Η αιτία είναι ότι η βραχυπρόθεσμη ικανοποίηση, το εφήμερο “θελω” που αύριο θα αντικατασταθεί απο ένα άλλο αντίστοιχο, έχει στον πυρήνα της το υπερτροφικό “εγώ” του μωρού. Το μωρό παιδί, εξ ορισμού είναι εγωκεντρικό διότι προκειμένου να επιβιώσει, φωνάζει και απαιτεί την κάλυψη των ουσιωδέστερων αναγκών του. Δε δυναται να σκεφτεί πέρα απο τις ανάγκες του.

Ενας ενήλικας όμως, δε μπορεί να απαιτεί να είναι το κέντρο του κόσμου και ο κοσμος όλος να εδράζεται στις (βραχυπρόθεσμες και άστατες) επιθυμίες του, δηλαδή σε ένα υπερτροφικό “εγώ”. Η ζωή δεν έχει μονο το “τι θελω;” αλλά και το “τί ευθυνες έχω;”, “τι δεσμεύσεις έχω;”, “τι θέλουν οι άλλοι από μένα (δικαιολογημένα και συμφωνημένα);”, “πώς εξελίχθηκε η ζωή μου ώς τώρα;” και λοιπά. Η ωριμότητα συνίσταται στην αρμονική σύνθεση όλων των παραγόντων

Ενας ενήλικας όμως, δε μπορεί να απαιτεί να είναι το κέντρο του κόσμου και ο κοσμος όλος να εδράζεται στις (βραχυπρόθεσμες και άστατες) επιθυμίες του, δηλαδή σε ένα υπερτροφικό “εγώ”. Η ζωή δεν έχει μονο το “τι θελω;” αλλά και το “τί ευθυνες έχω;”, “τι δεσμεύσεις έχω;”, “τι θέλουν οι άλλοι από μένα (δικαιολογημένα και συμφωνημένα);”, “πώς εξελίχθηκε η ζωή μου ώς τώρα;” και λοιπά. Η ωριμότητα συνίσταται στην αρμονική σύνθεση όλων των παραγόντων, ενώ η ανωριμότητα στην επιβολή του (βραχυπρόθεσμα ηδονικού) “αυτό που θέλω τώρα” με τρόπο καταστροφικό για τη μέχρι τώρα πορεία μας, για τις σχέσεις και τις συνεργασίες μας. Εγωϊσμός, ανωριμότητα, ανευθυνότητα, δε μπορεί παρά να είναι οι χειρότερες βάσεις για να οικοδομήσουμε πάνω τους τη ζωή και τις αποφάσεις μας.

Στο φάσμα μεταξύ της αλλοτρίωσης και της υποδούλωσης στο βραχυπρόθεσμο “θέλω”, υπάρχουν πολλές αποχρώσεις που μπορούν να καλύψουν αποτελεσματικά τις παρούσες και μελλοντικές μας ανάγκες, με τρόπο ολοκληρωμένο, τόσο απέναντι στην ήδη διαμορφωμένη προσωπικότητά μας όσο και απέναντι στους τρίτους – τη στενότερη ή ευρύτερη κοινωνία μας.