Από καιρού εις καιρόν γίνεται ευρύς λόγος για ποικίλα θέματα που αφορούν τη θέση του κάθε φύλου στην κοινωνία. Με καθένα από τους εκατέρωθεν αντιδιαλεγόμενους να ισχυρίζεται ότι το δικό του φύλο αδικείται σε ορισμένους τομείς.

Είναι πάγια θέση μας η ανάγκη για εξάλειψη κάθε αδικίας, ιδιαιτέρως όσον αφορά σε νομικές αδικίες που προέρχονται απο τα φυλικά, εθνικά, θρησκευτικά χαρακτηριστικά του προσώπου. Στο επίπεδο της κοινωνικής πραγματικότητας, δε νοούνται τέτοιοι αναχρονιστικοί και απαράδεκτοι διαχωρισμοί.

Οφείλουμε όμως να επισημάνουμε τον κίνδυνο της διάδοσης των έμφυλων προκαταλήψεων για «κακους» αντρες και «δόλιες» γυναίκες, με χαρακτηρισμούς που μπορεί να ποικίλουν απεριόριστα. Ενέχουν όμως την ίδια ποσότητα βαθέως ανταγωνισμού και εν τέλει έμφυλου μίσους. Και το μίσος δε μπορεί ποτέ να είναι δημιουργικό. Παραμένει πάντα ιοβόλο, καταστροφικό, αιμοβόρο, ατελέσφορο, διαβρωτικό, φασιστικό και ξένο πρός κάθε αγάπη και αλληλοπεριχώρηση.

Συνεπώς κάθε δημόσιος διάλογος για έμφυλα θέματα οφείλει κατ’ αρχήν να εδράζεται σε κοινές βάσεις αγάπης, αλληλοκατανόησης, δικαιοσύνης, αντικειμενικότητας και επιθυμίας για λύση. Αν ο διάλογος αποσκοπεί στην επικράτηση, στην πολεμική και στη διάβρωση της κοινωνικής συνοχής, αναπόφευκτα οδηγεί στη διάλυση. Επιδιώκουμε λύση, όχι διάλυση.